یکی از جذابترین اوقات کودکی من خواندن روزنامه کیهان بود، تقریبا در فاصله سالهای 1365 تا 1372 هر روز این روزنامه را خوانده ام. برخی اسامی در این روزنامه برای من حس نوستالژیک دارند. سینا واحد، شهریار زرشناس و علی اکبر کسائی هر روز از کسانی بودند که در کیهان هر روز ستون داشتند. جدا این آدمها چه شانسی داشتند که معروفترین روزنامه این کشور سالها چرکنویس اندیشه های خام و ناکجا آبادی آنها بوده است. از این اسامی در سالهای اخیر خبری نشنیده بودم تا امروز که در شبکه جام جم جمهوری اسلامی در برنامه ای به نام هزارتوی فرهنگ چشمم به جمال شهریار زرشناس روشن شد. ریشها را از ته تراشیده بود اما حرفها همان بود.

نمی دانم هوادران جمهوری اسلامی چرا مدام مرتکب این اشتباه می شوند که در موضع نقد غرب خود را وکیل مدافع هر چیزی می دانند که غربیها از آن انتقاد میکنند. زرشناس در این برنامه میگفت که قرون وسطی آن گونه که غربیها می گویند هم نبوده و شکنجه ها و سرکوبهای آن دوره بیشتر افسانه سازی است. علاوه بر این معتقد بود که اندیشه حاکم بر قرون وسطی مسیحیت واقعی نبوده بلکه تفسیری مسخ شده از مسحیت بوده که توسط یهودیان به رهبران کلیسا القا شده است. انصافا اینها با این اندیشه های نابشان حبف است که دیگر در کیهان فلم نمی زنند.