از نظر من خواندن سرویس حوادث روزنامه های ایران اغلب مضر و خطرناک است. حوادث نویسهای مطبوعات بیشتر از آنکه دغدغه بیطرفی یا کشف حقیقت داشته باشند دغدغه جذابیت داستانی و قهرمان و ضد قهرمان سازی دارند. به راحتی آبروی یک متهم یا مظنون را می برند و برای حفظ روابطشان با روابط عمومی نیروی انتظامی راوی روایتی می شوند که ماموران آنها از حوادث ارائه می دهند. به همین دلیل ضرب و شتم و شکنجه به راحتی به "بازجوئی فنی" تبدیل می شود و تجاوز به "آزار"! اینها را گفتم که بگویم معمولا صفحه حوادث را نمی خوانم اما نمی توانم روزنامه را ورق بزنم و ناخودآگاه عکسهایش را نبینم. صفحه حوادث روزنامه هم میهن پنج شنبه برای من تکان دهنده بود. در یک صفحه پنج عکس کاملا خشن و نامناسب چاپ شده است. سه عکس از سنگسار قبیله ای دعا دختر عراقی و دو عکس از اعدام دو قاچاقچی در ایران. عکسهای روی سایت هم میهن بسیار کوچکتر از نسخه کاغذی است در نسخه کاغذی تقریبا یک سوم صفحه را این عکسها اشغال کرده اند(پیشنهاد می کنم نسخه پی دی اف این صفحه را ببینید). نشان دادن این حجم خشونت و بدویت چه مبنائی دارد؟ سردبیر هم میهن قبل از چاپ نگاهی به صفحات نمی اندازد؟ تصور هم میهنیها از مخاطبشان چیست؟ آدمی که از خشونت لذت می برد؟ این عکسها برای افزایش فروش است؟ برای عبرت و بازدارندگی است؟