بچه های دفتر تحکیم و سازمان ادوار تحکیم را بازداشت کرده اند با حمله و تیراندازی. آدمها را در خفا سنگسار میکنند. زنان را به زندان و شلاق محکوم میکنند. کوچه و خیابان محل قدرت نمائی اوباش حامی حکومت شده. جونان مملکت دسته دسته مهاجرت میکنند آنها که می مانند اغلب افسرده و نا امید. فقر و فلاکت چهره بخش مهمی از مملکت را تیره کرده است. دلقک عوامفریبی ثاتیه به ثانیه فرصتهای مملکت برای کمتر عقب ماندن از دنیای توسعه یافته را هدر می دهد و به ریش من و شما می خندد. به اقتصاد مان بنازیم؟ به فرهنگ مان؟ اخلاق و معنویت مان؟ همبستگی و ملی گرائیمان؟ یک ایرانی چه چیز برای نازیدن دارد؟ آیا رهبری بر چنین مملکتی لذت و ارزشی هم دارد؟ حتی به فکر خودتان هم نیستید؟