چند سالی می شود که دیگر به سیاست در دانشگاه نگاه مثبتی ندارم. گاه گاهی نظراتم را هم به دوستان و دور و بریها گفته ام و اغلب با تعجب آنها روبرو شده ام. مدتی پیش یک نشریه دانشجوئی در زاهدان از من خواست که نظراتم در مورد جنبش دانشجوئی را برایشان بنویسم من هم مطلب مفصلی نوشتم. اولین بار بود که نگاه جدیدم به جنبش دانشجوئی را در قالب یک نوشته ابراز می کردم. احتمالا برای شما هم پیش آمده که گاهی تبدیل یک حس و قضاوت شخصی به نوشته ای منسجم که قرار است خوانده شود چقدر آدم را گرفتار می کند. یعنی مدام نگرانی که نوشته ات دچار سوتعبیر یا بدفهمی شود.

اخیرا وب سایت فارسی بی بی سی به مناسبت سالگرد ۱۸ تیر از من خواست که نظراتم را بنویسم. من هم متن کوتاهی نوشتم که در هنگام انتشار کوتاه تر هم شد. این نوشته همراه با نوشته ای از احمد باطبی با عنوان 18 تیر و جنبش دانشجویی از زبان دو فعال دانشجویی در بخش صدای شما قابل مشاهده است. اولین نظراتی که در پائین آن مطلب نگاشته شده گفته اند من زیادی بد بینم. خوب است اگر خوانندگان این وبلاگ هم نظری دارند بدهند. البته من مطلب مفصلتری هم نوشته بودم که قرار بود در سالگرد ۱۸ تیر در هم میهن منتشر شود که اجل مهلتش نداد. احتمالا در یکی دو روز آینده در جای دیگری منتشر می شود. آن نوشته کاملتر و صریحتر نظراتم را انتقال می دهد.