بوي اعدام در مملكت پيچيده!

سخنگوي قوه قضائيه رسما تائيد كرده است كه براي دو فعال كرد يعني عدنان حسن پور و هيوا بوتيمار حكم اعدام صادر شده. داستان شكنجه و زندان بچه هاي تحكيم را هم كه همه ميدانند. فقط نوستال‍ژي زندانهاي دهه 60 را نداشتيم كه از لطف برادران آن را هم داريم پيدا ميكنيم.

آن اوائل كه مي خواستم با طرفداران سرسخت حكومت بحث كنم بيشتر از منطق مصلحت استفاده مي كردم كه مثلا فلان كار به مصلحت نظام نيست و بهتر است طور ديگري باشد. بعد به مرور احساس كردم كه مصلحت چيز مبهمي است و مصلحت اينها با مصلحت من فرق دارد. دست به دامن منطق و فلسفه شدم كه مثلا آيا آزادي خوب است يا بد؟ آيا حكومت ميتواند ما را بكشد يا نه؟ آيا زندان كردن دانشجويان عادلانه است يا نه؟ به مرور از اين فضا هم دلزده شدم چون احمقانه به نظرم مي آمد.

در سالهاي اخير اساسا ديگر انگيزه بحث برايم نمانده اما اگر گاهي به ناچار سرحرفي باز مي شد صرفا از منظر اخلاقي بحث ميكردم كه مثلا آيا خجالت نمي كشيد از اين مملكتي كه ساخته ايد؟ آيا شب راحت خوابتان مي برد؟ آيا از زشتي كارها و رفتارهايتان خبر داريد؟ مي دانيد مردم كوچه و خيابان در موردتان چه قضاوتي ميكنند؟ اما ديگر انحطاط اخلاقي به جائي رسيده كه اين نوع بحث كردنها هم افاقه نمي كند، البته قبلا هم خيلي افاقه نمي كرد بلكه بيشتر دل خودم را خنك ميكرد اما به هر حال الان ديگر اين فايده را هم ندارد. حال بفرمائيد چه كنم؟