اي دل غافل! هفته پيش اين وبلاگ يك ساله شد، اصلا يادم نبود. تا اينجا تجربه بدي نبوده، خوبيهايش اينهاست:

1-     از اثر بيرحمانه كامنتهاي مخالف خوشم مي‌آيد. يكي كه نه اسم دارد نه آدرس مي تواند در مورد خصوصي ترين و پنهان ترين لايه هاي شخصي تو قضاوت كند و قضاوتش را همه بخوانند. اين خوب است، تو را وادار مي كند به تساهل و احتياط.

2-     همين كه حرف مي زني دلت خنك مي شود. وبلاگ در كاهش عقده موثر است و اين براي زندگي در اين مملكت خيلي ضروري است. دست كم از مرارت تحمل اين حكومت كمي مي كاهد.

3-     آدم ويترين دار مي شود. يعني اگر كسي بخواهد با تو ارتباط برقرار كند و قبلش گوگل كند جائي هست كه اطلاعات اوليه را به او بدهد. اين فايده براي من خيلي ملموس بوده، زماني را كه بايد صرف كنم آدمها نسبت به من قضاوت درستي پيدا كنند خيلي كم شده است.

4-      نوشتن آموزنده است. يعني خيلي ذهنيتها را وقتي ميخواهي بنويسي ناچار مي شوي بيشتر درباره شان فكر كني و اين از پرت و پلا گوئيهاي انسان كم مي كند.

5-     ارتباطهاي جديد ايجاد مي شود كه اغلب شان مفيد است اگرچه گاهي هم آزار دهنده است.

6-     خاطرات مي نويسي و اين خوب است.

 بديها بماند براي دو سالگي

ضمنا اولين پست را هم بخوانيد بدك نيست.