سفر احمدی نژاد به عربستان برای شرکت در نشست سران کشورهای عضو اوپک باز هم بحث حمله به ایران را به صدر اخبار دنیا آورد. در کنفرانس مطبوعاتی احمدی نژاد در ریاض اغلب سوالها به احتمال حمله به ایران  مربوط بود. همچنین او در مصاحبه با تلویزیون العربیه در پاسخ به پرسشی در مورد احتمال حمله هوایی آمریکا به نقاط حساسی در داخل خاک ایران که بتواند آن کشور را دهها سال به عقب بیندازد، گفت: این تهدیدها بیشتر در حد حرف و تبلیغات روانی است. جنگ فقط به حمله هوایی محدود نمی شود، آیا كشور گسترده‌ ای مانند ایران را می ‌توان با حمله به چند منطقه از پا درآورد؟ ایران بسیار بزرگ و آمریكا بسيار آسيب پذير است.

محمود احمدی نژاد خیلی عملیاتی و صادقانه اداکمه میدهد: ارتش آمریکا فرسوده است و یک ارتش فرسوده، توان اقدام نظامی جدیدی را ندارد. جنگ كه فقط در آسمان نیست و زمانی كه جنگی آغاز شود پايان آن، در دست آمريكایی ‌ها نخواهد بود. ادامه و پايان جنگ در اختيار ملت ايران خواهد بود.

خبرنگار این تلویزیون از احمدی نژاد پرسید: می ‌خواهم سوالی را با صراحت مطرح كنم، آيا رئيس جمهور ايران قصد دارد در صورت حمله نظامی به اين كشور، كشورهای حوزه خليج فارس را كه آمريكایی ‌ها در آنها حضور دارند مورد حمله قرار دهد؟ رئیس جمهور ایران، بدون اینکه جواب مثبت یا منفی به این پرسش بدهد گفت: آيا شما می ‌خواهيد من طرح ‌های ايران برای دفاع از خود را، فاش كنم؟

در ایران هم انگار اصلاح طلبان احتمال جنگ را جدی گرفته اند. ابتدا خاتمی این گونه اظهار نظر کرد که: هر گونه اعمال فشاری كه از سوی آمریكا صورت گیرد نه تنها بر ایران پیامدهای منفی را به دنبال خواهد داشت، بلكه برای كشورهای همجوار و برای خود آمریكایی‌ها و غربی‌ها نیز پیامدهایی را به همراه دارد. همزمان عبدالله رمضان زاده هم در مشارکت اصفهان اعتراف کرد که یکبار جنگ را تجربه کردیم و می‌ترسیم.

اما به گمان من مهمترین واکنش داخلی به شیرین عبادی برمی گشت که به عنوان یک چهره شناخته شده بین المللی مدتی بود که سوژه نقدهای درونی روشنفکران ایرانی شده بود. آنها تعجب می کردند که چرا شیرین عبادی موضع گیری جدی در مقابل ماجراجوئی و رفتارهای انتحاری ایران نمی کند. او با این جملات فعلا به این نقدها پایان داد: انرژی هسته ای حق ایران است اما ایرانی ها حقوق دیگری از جمله امنیت، زیستن در صلح و برخورداری از رفاه را نیز دارند. حق مردم اين است، جنگ نمی خواهيم، می خواهيم در صلح زندگی كنيم. عبادی در یک کنفرانس خبری گفت که ایران باید به قطعنامه های شورای امنیت سازمان ملل متحد در مورد تعلیق فعالیت های غنی سازی اورانیوم احترام بگذارد. صداهای شریرانه طبل های جنگ، هر چند از دور، اما به گوش می رسند و اگرچه ما آن را دوست نداریم اما احتمال جنگ وجود دارد. طی سی سال گذشته، یک انقلاب و هشت سال جنگ بوده و مردم خسته هستند و خواهان صلح و آرامش هستند.

در وبلاگستان هم علی معظمی ضمن لطفی که به من داشته لینکهائی هم به برخی مطالب در مورد جنگ ایران و آمریکا داده که خواندنی و دیدنی هستند همینطور کاوه و فرهاد و امید هم مطالب جالبی نوشته اند. ضمن اینکه خواندن مقاله محسن امین زاده در مورد تبعات تحریم اقتصادی ایران را هم توصیه میکنم اگرچه با همه بخشهای آن موافق نیستم. اما فتح بابی است برای موضوع تحریم که از نظر من اگر همچنان ادامه یابد عملا نتایجش چندان فرقی با جنگ نخواهد داشت.

کار بسیار جالبی هم آقای علی اصغر شفیعیان کرده که روزشمار مقدمه چینی برای حمله به عراق را منتشر کرده که بسیار جالب است. آقای محمد مظفری هم قصد کرده لینکهای مرتبط را فهرست کند.