کامنتها و واکنشهای برخی دوستان در مورد مطلب قبل نشان می دهد که شتاب زده نوشتن من سوتفاهم آفریده. من هیچ مشکلی با جشن چلچراغ ندارم. اصلا من چه کاره هستم که بخواهم تعیین تکلیف کنم دیگران باید از چه کارهائی لذت ببرند. خیلیها چلچراغ می خوانند و از فضایش لذت می برند و طبعا در جشنهایش هم حاضر هستند. نکته من چیز دیگری است. من با تحلیلهای سیاسی که اصلاح طلبان بار این گونه برنامه ها می کنند مشکل دارم. این حس طلبکاری خاتمی و دوستانش از آنها که تندرو می نامندشان مرا عصبی میکند. انصافا خدا خاتمی را دوست داشت که بعد از او فاجعه ای به نام احمدی نژاد را بر ما نازل کرد. این هم سعادتی است که آدم رقیبش احمدی نژاد باشد. احتمالا به بهانه انتخابات آتی در این مورد بیشتر خواهم نوشت.