اسحاق عبدالله سن نامشخص, از اقلیت ماسالیت منطقه نئیا نزدیک هبیلا غرب دارفور:
من برای هواخوری بیرون رفته بودم که بدست انها افتادم. انها من را بستند. یونیفورمهای خاکی رنک به تن داشته و سلاح کلاشینکف داشتند. سوار بر اسب و شتر بودند. گله های مردم را دزدیده و دست به غارت زدند. من را مجبور کردند تا گله را آب بدهم. مجبورم کردند تا یک بز را سلاخی کنم. بعد از ان دستهای من را بستند و من را به دنبال شتر روی زمین کشیدند. من برده انها بودم. بعد یک تخته سنگ را روی سینه ام گذاشتند و من را رها کردند. مدتی بعد توسط چند زن که دستهایم را باز کردند آزاد شدم.

 یک مرد ٣۹ ساله ماسالی از منطقه آشتوارا, غرب دارفور:
صبح انروز ساعت ۶ من به مرکز نیروهای اتحادیه افریقا رفتم و در مورد انچه که روز قبل اتفاق افتاده بود گزارش دادم. روز قبل در کمپ آورگان بین مردم و نیروهای پلیس در مورد نحوه توزیع غذا توسط دولت درگیری پیش امده بود. به انها گفتم که چگونه پلیس وارد خانه من شده بود و بعد از اینکه من فرار کرده بودم همسرم را مورد ضرب و جرح قرار داده و دست وپای یکی از اقوامم را شکسته و همسرم را با خود برده بودند. نیروهای آیو بعد از نوشیدن چای ما را به اداره پلیس بردند. در انجا نیز با افسران پلیس به صرف چای نشستند و سپس انجا را ترک کردند. من توسط پلیس دستگیر شدم. برای یکماه و هشت روز من تحت مراقبت پلیس بودم تا اینکه ازمن خواسته شد گزارشم را پس بگیرم. هرروز صبح و شب باید خودم را معرفی میکردم تا انجا که تصمیم گرفتم از این عذاب خلاص شوم. تصمیم گرفتم انجا را ترک کرده و پناهندگی بگیرم بعد از ۹ ماه به این کمپ وارد شدم.

 یک مرد ماسالی از منطقه تومفوگا غرب دارفور:
نیروهای جانجاوید ما را مجبور میکنند خانه هایمان را ترک کنیم. آنها هنوز انجا منتظر ما هستند.اگر کسی به داخل دشت برود توسط انها مورد کتک کاری قرار میگیرد. در مورد زنها آنها هرکاری دلشان بخواهد میکنند.

 یک زن ٣۵ ساله ماسالی از روستای تونگ فوکا در غرب دارفور:
برای مدت دو سال ما در مورنی ماندیم در حالی که وضعیت به نحو وحشتناکی وخیم تر میشد. آوارگانی که کمپها را ترک میکردند کشته شده و یا مورد تجاوز قرار میگرفتند. در مورنی نیروهای آ یو در داخل کمپ حضور ندارند ولی گاهی به داخل شهر میایند و سرکشی میکنند. در حضور انها نیروهای جانجاوید جرات حمله ندارند. نیروهای آ یو توجه زیادی به اوارگان نمیکنند و وقتی ما شکایت میکنیم عکس العملی نشان نمیدهند. وقتی دختری در حومه کمپ مورد تجاوز قرار میگیرد این نیروها تنها کاری که میکنند وی را پیدا کرده و به کمپ بازگردانده ولی هیچ تحقیقی در مورد چگونگی اتفاق افتادن ماجرا نمیکنند. سازمان ملل میتواند خیلی بهتر از نیروهای آ یو عمل کند. دختری که مورد تجاوز قرار گرفته به کمپ برمیگردد و سرانجام مجبور است کودکی را که به دنیا میاورد بزرگ کند چرا که کشتن نوزاد حرام است.