پنج سال پیش که ما ازدواج کردیم به لحاظ درآمد و دارائی صفر بودیم. در سال اول یک وام  پانصد هزار تومانی و یک وام چهارصد هزار تومانی گرفتیم در سال دوم سه میلیون و در سال سوم  هم دو میلیون تومان وام گرفتیم. غیر از اینها مجموع کالاها و اسباب و اثاثی که اقساط خریده ایم در سه سال اول زندگیمان حدود دو میلیون و پانصد هزار تومان می شود. جمعا در سه سال اول زندگی حدود هشت میلیون و پانصد هزار تومان وام و قسط برای خودمان ایجاد کردیم. الان که نگاه می کنم برایم عجیب است که با چه جراتی این ریسک را کردم و در عین حال خوشحالم که عملا معادل این مبلغ را به نوعی سرمایه گذاری کرده ام. چون تمام این مبلغ یا صرف خرید کالاهای با عمر طولانی شده یا صرف تامین پول رهن خانه شده است. مدتی پیش جورج بوش در کنگره آمریکا در دفاع از کسر بودجه دولتش گفته بود که کسر بودجه در حد معقول نوعی پس انداز از آینده است و موجب تحمیل پس انداز به نسلهای آینده می شود. با این حرف موافقم که همیشه مقداری قسط یا تعهداتی که البته صرف هزینه های روزمره و بدون برگشت نشده باشد می تواند انسان را به انضباط هزینه ای وادار کند. جالب است این روزها که تقریبا اکثر آن وامها و اقساط تمام شده اند و قسط کمتر می دهم عملا احساس نمی کنم که پول بیشتری برای خرج کردن دارم. این علامت خطرناکی است که نشانگر خرج بی حساب یا همان ولخرجی است. فکر کنم باید بروم دوباره وام بگیرم.