من دوستان روزنامه نگار زیادی دارم و خودم هم تجربه روزنامه نگاری را داشته ام. پس لطفا هنگامی که جملات بعدی را می خوانید فکر نکنید که من با خبرنگاران مشکل دارم. امسال ۸۶ هزار آرم طرح ترافیک در تهران توزیع شد. حدود ۴۵هزار آرم به ادارات و دستگاههای دولتی اختصاص می یابد و ۱۵هزار آرم به افرادی که خانه یا محل کارشان در محدوده طرح ترافیک است داده می شود می ماند حدود ۲۶ هزار آرم که سهم خبرنگاران، پزشکان، پرستاران، بیماران دیابتی، دیالیزیها، سرطانیها، جانبازان، معلولین، خانواده های شهدا و ... است. نکته عجیب برای من این است که خبرنگاران به تنهائی حدود ۶۷۰۰ آرم را به خود اختصاص داده اند. من با اینکه بقیه گروهها آیا استحقاق این سهمیه را دارند یا نه کاری ندارم اما احساس می کنم ۶۷۰۰ آرم برای خبرنگران کاملا غیرمنصفانه است. مثلا کل سهمیه پرستاران ۲۲۰ آرم است یا حدود یک میلیون نفری که در محوطه ۸۰۰۰ هکتاری طرح ترافیک زندگی می کنند یا صاحب کسب و کار هستند و برای شهر ارزش افزوده اقتصادی ایجاد می کنند فقط ۱۵هزار آرم داشته باشند. همین وضع برای بیماران خاص وجود دارد که این آرم به حیات و سلامتشان ربط دارد.

درست است که روابط خوب قالیباف با مطبوعات فی نفسه ارزشمند است اما این شیوه امتیاز دادن به خبرنگاران از نظر من عادلانه نیست. همه می دانیم که خیلی از اعضای انجمن صنفی روزنامه نگاران روزنامه نگار فعال و تمام وقت نیستند و اکثر قریب به اتفاق کسانی هم که خبرنگار تمام وقت هستند نیازی به تردد زیاد در سطح شهر ندارند و این طور نیست که اگر آرم نداشته باشند کیفیت کارشان پائین می آید. به عبارت دیگر ارزش افزوده آرم خبرنگاران برای جامعه، بسیار کم و در حدود صفر است. من احساس می کنم این نوع امتیاز دادن به مطبوعات صادقانه و عادلانه نیست.