ماهنامه صنعت و توسعه در شماره دوم خود به بحث مدیریت شهری پرداخته که با انتخابات شوراها مناسبت دارد. تراژدی ترافیک به روایت اقتصاد نام مقاله من است که در این ماهنامه منتشر شده. در این مقاله تلاش کرده ام مساله ترافیک در شهرهای بزرگ را با رویکردی اقتصادی نگاه کنم. البته کمی طولانی است و خواندنش حوصله می خواهد:

 «از شروع برنامه هفت ساله دوم يعني در حدود 3 سال، به طور كلي بيش از چهل يا پنجاه طرح كه اغلب آنها آسفالت خيابانها، و اكثرا نيز مربوط به شهر تهران بود، در حال اجرا نبود. براي مسئولان شهرداريها آسان بود گاه و بيگاه طرحهاي گوناگوني را كه زائيده تخيل و آرزوي آنها بود و باعث بهبود وجهه آنها در شهر مي‌شد از سازمان برنامه تقاضا كنند. در خلال اين مطالعات اگر شهردار عوض مي‌شد و يا تصميم او يا انجمن شهر تغيير مي‌كرد به راحتي طي يك نامه حذف آن طرح و شروع طرح ديگري را خواستار مي‌شدند ... شهرداران از اينكه درآمدشان صرف كارهائي مي‌شد كه اگرچه اساسي و ضروري بود ولي چون به سرعت به مرحله انجام نمي‌رسيد مردم شهر را خوشحال و مرهون خدمات آنها نمي‌كرد، خوشحال نبودند. چه بسا تاريخ به راه افتادن برق و يا لوله كشي و غيره به دوره شهرداران خوش اقبال بعدي مي‌افتاد ... استدلال هم اين بود كه اگر شهر صاحب لوله كشي و برق نشود اشكالي ندارد، قرنها فاقد آن بوده‌اند مردم مي‌توانند چند سالي بيشتر هم صبر كنند» هنوز هم در مديريت شهرهاي ايران در بر همان پاشنه مي‌چرخد كه منوچهر گودرزي مديركل دفتر شهرسازي و امور اجتماعي سازمان برنامه (كه بعدها اولين رئيس سازمان امور اداري و استخدامي شد) از دهه ۱۳۳۰توصيف كرده است.