مقامات اسراييلی دستور بستن يک گذرگاه در مرز غزه با مصر را داده اند. بر اساس گزارشها هدف از اين اقدام جلوگيری از بازگشت اسماعيل هنيه، نخست وزير فلسطينيان به سرزمينهای فلسطينی است. گزارشها از منطقه حاکيست که آقای هنيه با خود ميليونها دلار کمک مالی ايران را همراه دارد. پيشتر به هنگام سفر به چند کشور منطقه از جمله ايران به نقل از آقای هنیه، گزارش شد که ایران 250 میلیون دلار کمک مالی به فلسطینیان می کند. آقای هنیه به هنگام ترک تهران گفت که ایران همچنین قبول کرده که حقوق یکصد هزار کارمند دولتی و ماهیگیرانی را که به دلایل امنیتی بیکار شده اند، برای شش ماه بپردازد. به نقل از BBC

اگر این 100 هزار نفر ماهی 500 دلار بگیرند برای شش ماه می شود 300 میلیون دلار یعنی مجموع کمکهای ایران در این سفر آقای هنیه که نقد هم وصول شده حدود 550 میلیون دلار خواهد شد. این رقم تقریبا معادل کل سرمایه گذاری خارجی است که دولت ایران در یک سال  گذشته جذب کرده، اگر هم با روش احمدی نژاد محاسبه کنیم با این پول می شد در ایران 55 هزار شغل ایجاد کرد. این پول معادل یک سوم کل بودجه شهرداری تهران است و با آن می شد حدود 15 کیلومتر مترو با 10 ایستگاه و با قطارهائی که با فاصله دو دقیقه حرکت کنند در تهران راه اندازی کرد. در حالیکه دولت حماس استعفا داده و عملا شکست این گروه در برابر فشارهای بین المللی اثبات شده این سرمایه گذاری بر روی مهره سوخته چه توجیهی دارد؟ اصولا استراتژی ایران برای مداخله در منازعه اعراب و اسرائیل چیست؟ (دقت کنید که هیچ کس در دنیا آن را نزاع مسلمانان و اسرائیل نمی خواند)

 

پی نوشت: این روزها که بحث انتخابات است باز هم دوستانی را می بینم که می گویند مگر این بیاید یا آن، چه فرقی می کند؟ این جمله برای من یعنی پایان مفاهمه و بستن دریچه ارتباط، در مقابل کسانی که خبرها و اتفاقات نظیر این را هر روز می بینند و باز هم برایشان فرقی نمی کند به استیصال در استدلال می رسم.