در دوران دانشجوئی دوستی داشتم که سنش چند سالی از من بیشتر بود اما در میانه کودکی و جوانی معلق مانده بود. دانشکده موسیقی را رها کرده و طراحی صنعتی می خواند (البته آن را هم چندان نمی خواند) اولین کسی بود که پای گیتار الکتریک و آلبوم زمستون افشین مقدم ( که آن روزها هنوز مجوز نگرفته بود) را به خوابگاه علم و صنعت باز کرد. نمی دانم هنوز هم آن موهای فرفری که سال به سال کوتاهشان نمی کرد و خط ریش چکمه ای کمونیسیتی اش را دارد یا نه! مدتی است رضا پروین که هیچ نسبتی هم با علی پروین ندارد در وبلاگش بیشتر می نویسد. اگر مرض کاوش در کودکی هایتان را دارید و یا اگر در ده سال اخیر دانشجوی علم وصنعت بوده اید پائیزانه را بخوانید.